پسر معمولی

دلم تنگه

2012-01-27T19:13:00.000+03:30

اون قدیم ها هنوز همه ی تهران گاز کشی نبود، صف نفت رایج بود و کپسول های گازی که کامیون ها به محلات میاوردن و ملت دوون دوون کپسول های خالی رو می بردن تا پرش رو تحوبل بگیرن.

توی خونه ی مادر بزرگ – پدر بزرگ من یه علاء الدین بود و یه کرسی که البته زمان من دیگه منقلش زغالی نبود و پیشرفت کرده بود شده بود منقل برقی. همین طور سر تاقچه چراغ گرد سوزی بود که هر وقت برق می رفت (که کم هم این اتفاق نمی افتاد)، زود روشنش کنن تا چشم چشم رو ببینه!

یه رادیو بود که همیشه ازین باتری بزرگ ها توش بود که وقت بی برقی روشن بشه و صدای آژیر (زمان بمب بارون تهران، جنگ ایران و عراق) رو بشه شنید. و یه تلویزیون سیاه و سفید چهارده اینچ که اگه ماشین تو حیاط روشن می شد تصویرش به هم می ریخت.

دو تا اتاق اصلی داشت خونه که یکی رو بهش می گفتن اتاق عقبی، اون یکی هم اسمش بود اتاق بزرگه؛ اولی به اصطلاح امروزیا اتاق نشیمن بود و دومی مهمون خونه. زمستونا وسط اتاق عقبی کرسی که یک میز چوبی بزرگ بود رو می ذاشتن و زیرشم منتقل برقی و روشم یه لحاف بزرگ که بهش می گفتن «لحاف کرسی». کنج اتاق یه میز کوچک بود که روش سماور نفتی ای بود که همیشه آبش در حال قل زدن بود. کنار میز یه پارچ برنجی بزرگ برای آب کردن سماور و روی میز کنار سماور هم یه سینی پر استکان و نعلبکی های کوچیک که هنوز تو بعضی از قهوه خونه ها می شه دیدشون. به خاطر کمبود انرژی اتاق های دیگه ی خونه رو نمی شد گرم کرد و تو فصل سرما عملاً ازشون استفاده نمی شد. آشپزخونه و راهرو هم همیشه سرد بود.

امروز هوس کردم، هوس اتاق های کم نور اون موقع، هوس این که برم زیر کرسی، پاهام زیر کرسی گرم بشه و سرم بیرون باشه و نوک دماغم یخ کنه. دلم برای نون تازه و چای سماوری صبح ها تنگ شده، دلم برای خودم تنگ شده ...

اینجوریاس !

2012-01-12T10:41:00.000+03:30

از صبح تا شب به هم دروغ می گیم
بعد می گیم اونایی که اون بالا هستن چرا دروغ می گن
از صبح تا شب به کسایی که ازمون ضعیف ترن زور می گیم
بعد صدامون در میاد چرا اون بالایی ها حقمون رو می خورن
از صبح تا شب زیر بار حرف زور کسایی که زورمون بهشون نمی رسه می ریم، حال از یه راننده تاکسی ساده گرفته تا همکارامون تو محل کار
اونوقت عجیبم نیست اون بالایی ها هر بلایی سرمون بیارن هم دم بر نیاریم
به دختر، خواهر، زن و دوست دحترمون هزار جور گیر می دیم و محدودشون می کنیم
اونوقت صدامون در میاد که گشت ارشاد چرا به اونا گیر میده
توقع داریم دخترامون قبل از رفتن به خونه شوهر با هیچ پسری حتی سلام و علیک هم نکنن
اونوقت می گیم چرا تو دانشگاه ها طرح تفکیک جنسیتی می خوان اجرا کنن
بچه مون اگه نظری مخالف نظر ما داشته باشه با کشیده می زنیم تو دهنش
اونوقت می گیم چرا کسی اجازه نداره عقیده ای مخالف اون بالایی ها داشته باشه و ابرازش کنه
ملت مزخرفی هستیم دیگه چرا تعارف تیکه پاره می کنیم برا خودمون؟

رادیوی مورد علاقه پیرمردان

2012-01-12T10:38:00.001+03:30

{با فریاد خوانده شود}:
مجری با هزار ناز و ادا می گه: جوون ایرانی سلام!
-          سلام من از بیجار زنگ می زنم، می خواستم بگم که جوون ایرانی سلااام!
مجری با کرشمه می گه: سلاااام به جوونای بیجار، بیرجند، بجنورد، بروجرد و همه جوونای ایران!
-          سلااااااام، من احمد هستم و از یزد زنگ می زنم، می خواستم بگم همین الان یه تا باقلوای یزد خوردم! جوون ایرانی سلاااااام!
مجری با عشوه ی شتری می گه: باقلوای یزد، ببخشید! جوون ایرانی سلاااااااااااام!
-          سلام من مریم هستم از تهران، خواستم بگم به همه ی جونای ایرانی که سلااااااام!
-           
حالا به سراغ آقای گزارشگر می ریم: سلااااام به آقای گزارشگر عزیز.
-          سلام به شما خانم مجری و جووووون ایرانی سلااام!
-          آقا سلام شما چند سالتونه؟ که دارین اینطوری ورزش می کنید؟
-          من 129 سالمه و بازنشسته هستم.
-          چه توصیه ای به جوووونای ایرانی دارین؟
-          می خواستم بگم به همشون که؛ جوووونای ایروونی سلااام!
مجری یه قر کمر میاد و میگه: ممنون آقای گزارشگر ازین گزارش پر انرژیتون! جووون ایرانی سلاااااام.
آقا ببخشید من همین جا پیاده می شم!
 

حوصله ی هیچ کدومتونو ندارم!

2012-01-12T10:35:00.000+03:30

خیلی اوضاع خوب بود!؟ 
خیلی خوش بودیم!؟
کم استرس داشتیم!؟
کم امواج منفی و نا امیدی درون و بیرونمون موج می زد!؟
حال این روزا هم که هر جا می شینی انقدر از بالا رفتن وحشتناک قیمت دلار و سکه و ... و احتمال جنگ و ... صحبت هست که واقعاً اعصاب آدم خورد می شه.
سر و صدای سقوط رعب آوره!

یلدا

2011-12-22T02:50:00.000+03:30

من ترک عشق شاهد و ساغر نمی‌کنم
صد‌بار توبه کردم و دیگر نمی‌کنم
باغ بهشت و سایه طوبیٰ و قصر و حور
با خاکِ کوی دوست برابر نمی‌کنم
تلقین و درس اهل نظر یک اشارت است
گفتم کنایتی و مکرّر نمی‌کنم
هرگز نمی‌شود ز سرّ خود خبر مرا
تا در میان میکده سَر بر نمی‌کنم
ناصح به طنز گفت: «حرام است؛ مِی مخور!»
گفتم: «به‌چَشم؛ گوش به هر خر نمی‌كنم!»
شيخم به طعن گفت که «رو ترک عشق کن»
«محتاج جنگ نیست؛ برادر، نمی‌کنم!»
این تقوی‌ام تمام که با شاهدان شهر
ناز و کرشمه بر سر منبر نمی‌کنم
حافظ جناب پیر مغان جای دولت است
من ترک خاک‌بوسیِ این در نمی‌کنم

به مژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم
بیا کز چشم بیمارت هزاران درد برچینم
الا ای همنشین دل که یارانت برفت از یاد
مرا روزی مباد آن دم که بی یاد تو بنشینم
جهان پیر است و بی‌بنیاد از این فرهادکش فریاد
که کرد افسون و نیرنگش ملول از جان شیرینم
ز تاب آتش دوری شدم غرق عرق چون گل
بیار ای باد شبگیری نسیمی زان عرق چینم
جهان فانی و باقی فدای شاهد و ساقی
که سلطانی عالم را طفیل عشق می‌بینم
اگر بر جای من غیری گزیند دوست حاکم اوست
حرامم باد اگر من جان به جای دوست بگزینم
صباح الخیر زد بلبل کجایی ساقیا برخیز
که غوغا می‌کند در سر خیال خواب دوشینم
شب رحلت هم از بستر روم در قصر حورالعین
اگر در وقت جان دادن تو باشی شمع بالینم
حدیث آرزومندی که در این نامه ثبت افتاد
همانا بی‌غلط باشد که حافظ داد تلقینم

نقش پر رنگ هر واژه

2011-12-18T01:07:00.001+03:30

بعضی حرفا نباید جدی گرفته بشن و می شن
بعضی ها هم باید جدی گرفته بشن و نمی شن
غریبن این دنیای کلمات !

همه جا کربلاست

2011-12-04T17:14:00.003+03:30

گفت آری کو دور یزید؟
کی بُدَست این غم؟ چه دیر اینجا رسید
چشمِ کوران آن خسارت را بدید!
گوشِ کران آن حکایت را شنید!
خفته بودستید تا اکنون شما؟
که کنون جامه دریدید از عزا؟
پس عزا بر خود کنید ای خفتگان!
زان که، بد مرگیست، این خواب گران
روح سلطانی زِ زندانی بجست،
جامه جه درانیم و چون خاییم دست؟
چون که ایشان خسروِ دین بوده اند،
وقت شادی شد، چو بشکستند بند!
سوی شادروان دولت تاختند،
کُنده و زنجیر را انداختند
روز ملک است و گش و شاهنشهی،
گر تو یک ذره از ایشان آگهی
ور نیی آگه برو بر خود گری،
رانکه در انکار نقل و محشری
بر دل و دین خرابت نوحه کن،
که نمی بیند جز این خاک کهن
ور همی بیند، چرا نبود دلیر؟
پشتدار و جان سپار و چشم سیز
در رُخت کو از می دین فرّخی؟
گر بدیدی بحر، کو کف سخی؟
آن که جو دید آب را نکند دریغ،
خاصه آن کو دید دریا و میغ

دفتر ششم مثنوی مولوی / نکته گفتن شاعر جهت طعن شیعه حلب

گرگم و گله می برم، چوپون ندارم بیا منو بخور دیگه!

2011-12-04T08:04:00.000+03:30

نمی خوام گرگ باشم
ولی بره ای هم نباشم که تا ابد زنده می مونه
و دست گرگ بهش نمی رسه
و کابوس آقا گرگه همش باهاشه
می خوام بره باشم و اولین شکار گرگ

یه حرف رو باید چند بار زد آخه؟!

2011-12-02T22:42:00.000+03:30

مشکل دین نیست. تو همه جای دنیا اکثر مردم به هر حال به یه دین و مسلکی معتقدند. اون چیزی که مشکل هست قلمرو دینه. اگر هر دینی، تأکید می کنم هر دینی، پاشو از حریم شخصی آدم ها بیرون بذاره، و بخواد برای یک جامعه تصمیم بگیره، اوضاع همون طوری میشه که در طول تاریخ، بشر بار ها و بار ها تجربه اش کرده.
حالا اگر مساله رو درست تشخیص ندیم و فکر کنیم راه حل حذف دین هست، به بیراهه رفتیم و مسلماً نتیجه هم نمی گیریم، طبیعی هست که افراد دین دار در برابر حمله به دینشون در برابر ما ایستند و چنانچه هدف ما اصلاح جامعه، تصمیم گیری بر مبنای نظر اکثریت و پرهیز از سوء استفاده از دین ها برای تحمیل عقاید شخصی باشه با چنین رویکردی ره به جایی نخواهیم برد.
عقده گشایی شاید دلمونو خنک کنه، ولی فایده ای جز یک «آخیش» با لذتی چند ثانیه ای نداره.

حالا دیدی کرم از خودته؟

2011-11-30T07:58:00.000+03:30

تا می آیم باورت کنم و به تو ایمان بیاورم، خودت یک نشانه می فرستی که: «من نیستم!»

گودر

2011-11-29T15:51:00.000+03:30

یه زمانی اسمش «گوگل ریدر» بود، الان شده «گوگل ریده»!

آینده

2011-11-17T08:00:00.000+03:30

وقتی اسم «آخر» می آید، به هم می ریزم؛ آخر من جاویدم!

دستانم خالی است

2011-11-16T08:00:00.000+03:30

چه مانده از من برای خودم؟
حس می کنم، سال هاست تمام شده ام ...

من ِ فریبنده

2011-11-15T21:34:00.001+03:30

هر بدی ای که فکر می کنی من دارم، واقعاً دارم.
حتی بدی هایی که در هنگام خشم و نا امیدی ات از روی احساس در ذهنت به من نسبت می دهی، و بعد از آن خود را به خاطر چنین فکری سرزنش می کنی،
آری! آن بدی ها را هم من دارم!
بگذار لا اقل با خودم صادق باشم، چون به دروغ گفتن به خودم عادت کرده ام؛ به فرار، به پوچی ...
من سرابی بیش نیستم ...

برو بخواب رو تخت، لباساتو در بیار!

2011-10-20T00:57:00.002+03:30

بعضی از دکتر ها که دستشون به دهنشون می رسه، یه سری تجهیزات پزشکی مربوط به تخصص شون رو می خرن و می ذارن تو مطب شون، خب تا این جاش که همه چی خوبه و ایرادی نداره!
متخصص قلب دستگاه نوار قلب و تست ورزش و اکو می خره ، متخصص اعصاب سونوگرافی رنگی می خره برای چک کردن عروق گردن و این حرفا، متخصص گوارش آندسکوپی می خره و ...
ولی ازون جایی که دوست دارن پولی که بابت دستگاهشون دادن رو یه شبه در بیارن، تا میری پیششون می گن : برای این مشکلت باید از اون دستگاهه استفاده کنی، به همین بهانه هم باید مبلغی که اصولاً برای یه وصعیت مالی متوسط سنگین به حساب میاد رو بریزی تو جیب آقا تا مثلاً تشخیص بده (اگه تشخیص بده) که سرما خوردی! حالا شانس بیاری طرف جراح نباشه و برای گذرون رندگی بی دلیل تجویز نکنه که باید عمل پیوند قلب برات انجام بده.
خوشبختانه تنها قشری هم که تو جامعه ی از هم گسیخته ی ما حسابی هوای هم دیگه رو دارن همین پزشک های محترمن که هر خطا و سوء استفاده ای هم که انجام بدن، حتی اگر به قیمت جون کسی تموم بشه، چنان پشت هم وایمیستن که اعتراضت به جایی نمی رسه.
تو یه جامعه ی فاسد، انتظار بی جایی هست که توقع داشته باشی افراد که شغل های به اصلاح حیاتی و مقدسی دارن، آلوده ی این فساد نباشن : معلم ها، اساتید داتشگاه، پزشکان، پرستاران و ...

پ.ن : فکر می کنم نیازی به این توضیح لوس نباشه که تو هر قشری آدم سالم هم پیدا می شه!

بالاتر از سیاهی

2011-10-15T15:39:00.005+03:30

آدم وقتی تو سنین پایین، اولین شکست عشقیشو می خوره، چنان دنیا براش تیره و تار می شه که آرزوی مرگ می کنه، فکر می کنه دیگه دردی ازین بد تر وجود نداره.
ولی وقتی جدی جدی وارد دنیای آدم بزرگا میشه و کم کم مسوولیت های زندگی یکی یکی سنگینی شونو می ندازن روی دوشش، استرس ها و غم هایی براش پیش میاد که دیگه  اون غم عمیقی که چشیده بوده در برابرش، کوچک و حقیر به نظر می رسه!
ولی جالبیش اینه که این بار دیگه همچین فکری نمی کنه که این دیگه بالاترین حد درد و زجریه که میتونه وجود داشته باشه، چون تجربه بهش می گه حدی برای غم وجود نداره!

مرگ یه بار شیون یه بار !

2011-10-10T11:42:00.003+03:30

آدم عاقلانه بمیره ، بهتر از اینه که با حماقت زندگی کنه !

People You May Konow

2011-10-05T12:52:00.002+03:30

ای زاکربرگ مردم آزار 
نگاه خیره و شکسته اش را جلوی چشمم می گذاری که چه؟ 
که گذر عمر ببینم و یادم بیافتد همه مان داریم پیر می شویم؟
هی پیشنهادش می دهی که چه؟
می دانی که جوابم منفی است ، 
آخر به قراری که گذاشته بودیم نرسیدیم ؛
که جدایی ، دشمنی نباشد ! 
امروز تنها نیستم ، دلم قرص است و می توانم چشمانم را ببندم و در حال راه رفتن بخوابم وقتی دستم در دستش است ! 
کسی در کنارم است که آرامش را برایم معنا می کند هر روز
ولی عادت ندارم گذشته ام را دور بریزم ، به خودم دروغ بگویم و سپیدی هایش را قربانی تلخی هایش کنم ، دلم نمی آید پاک کنم این پیشنهاد غیر معقول زاکربرگ نامرد را که امروز ، چند سال را مانند کلیپی جلوی چشمانم رقصاند !

این جا آدم نم می کشد

2011-10-01T16:16:00.003+03:30

دوستم یک سالی است رفته ، نه جای بدی البته ، جایی که شاید خیلی آرزویش را دارند ؛ ینگه دنیا ، تنهاست ، با تنهاییش سر و کله می زند ، کسی او را بشناسد نگرانش نمی شود ، می داند که از پسش بر می آید.

وبلاگی دارد این دوست ، که بعد از رفتن کمتر فرصت می کند چیزی در آن بنویسد ، ولی همان تک و توک نوشته هایش را که می خوانی ، پر است از احساس ، حالا یا شادی ، یا غم ، یا دلتنگی ، چه فرق می کند ، به هر حال باز هم احساس است.
اما اینجا من ، روز به روز احساساتم بیشتر می خشکد ، بی تفاوت تر می شوم ، سخت تر خوشحال و سخت تر غمگین می شوم ، چون محکوم به اعدامی شده ام ، که هیچ چیز حالت صورت یخ زده اش را تغییر نمی دهد.
برای هیچ چیز نمی جنگم ، زود کنار می کشم بی آن که حتی غروری مانده باشد که مرا به جلو هل دهد ، یا مشتم گره کند یا سپیدی چشمانم سرخ شود و نگاهم کسی را بترساند!
ظاهرا بیرون که بروی ، گرچه دلت لک می زند ، تنگ می شود ، پر می کشد و آرام و قرار ندارد ، برای همه ی چیزهایی که این جا هست و آن جا نیست ، و هیچ وقت آن چیزهایی که آن جا هست و این جا نیست جایشان را نمی گیرد ، ولی ! حداقل دلی برایت می ماند که تنگ بشود ، دلی برایت می ماند که لک بزند ، دلی می ماند که سوار رویا بشود و پر بکشد. 
این جا آدم نم می کشد . . .

وقتی بابا کوچک است ، من مجبورم بزرگ باشم !

2011-09-25T16:01:00.002+03:30

راستش می دونی؟ تا اونجا که من یادم میاد ، اون روزای مدرسه رفتن و این ها هم ، من چیزی از بچگی نفهمیدم.
همون موقع هم معنی جنگ و بی پولی رو  بلد بودم ، وقتی نمی شد به بزرگ بودن بزرگ ترها اعتماد کرد ، کسایی که به خاطر بچگیشون ما مجبور بودیم در عالم بچگی بزرگ باشیم !

بازی وبلاگی : چرا کم کاری؟

2011-09-14T11:50:00.004+04:30

در خصوص علت کم کاری بلاگر ها ، در وبلاگ بیلی و من سوالی مطرح شده بود که می خواستم در چند خط به آن پاسخ دهم :
این که من کم کارم یا خیر ، خودش نیاز به بحث دارد ولی به طور مثال در هفته ی اخیر تقریبا وبلاگ پسر معمولی هر روز به روز شده است ، ولی اگر روند به روز رسانی این وبلاگ را بررسی کنم متوجه می شوم که این روند فراز و نشیب زیاد دارد ، هیچ گاه قطع نشده ولی ثابت هم نبوده است.
معمولا نوشتن یا ننوشتنم بستگی به حالم دارد ، وقتی بی حالم ، نوشتن را رها می کنم ، زندگی را رها می کنم ، زبانم که بند می آید قلمم هم خشک می شود ، و از آن جایی که بیشتر متکلم وحده بوده ام و بیشتر نوشته ام تا بخوانم ، فراز و فرود وبلاگستان کمتر روی نوشتن یا ننوشتن من تأثیر گذاشته است ، اینجا وبلاگی شخصی و بی نام و نشان است که منزوی ، یک گوشه نشسته و در مورد چیزهایی می نویسد که ذهنش را مشغول کرده ، یک روز از احساساتش ، یک روز از دغدغه های اجتماعی اش ، روزی از خاطرات اش و در کل می توان گفت از محیط وبلاگستان کمتر اثر می پذیرد !

درباره دلایل وضعیت فعلی وبلاگستان قبلا در اینجا نوشته ام ، توضیحات فوق تنها در خصوص وبلاگ پسر معمولی است.

این یا اون؟

2011-09-13T08:00:00.000+04:30

در مدرسه : علم بهتر است یا ثروت؟
در ورزش : مربی ایرانی بهتر است یا خارجی؟
در جامعه (1) : جامعه از بالا باید درست شود ، یا از پایین
در جامعه (2) : سرنوشت جامعه بدست مردم رقم می خورد یا قدرت های داخلی و خارجی
و ...
یه سری سوال ها ذاتاً غلطند ، طبیعی است که سوال غلط جواب هم ندارد
دریغ که بخشی از عمر خیلی از ما صرف یافتن جواب به سوالاتی از این دست می شود
نگاه صفر و یکی به مسایل شاید در علوم کامپیوتری راهگشا باشد ، ولی در بسیاری از زمینه های این طیف های خاکستری اند که وجود دارند و بسیاری سوال ها جواب هایی نسبی دارند ، ظاهراً ما خیلی پیشتر از اختراع کامپیوتر به صفر و یک علاقه داشته ایم !

چی فکر می کردیم ، چی شد !

2011-09-12T08:00:00.000+04:30

قرار بود «فشار از پایین» باشد و «چانه زنی در بالا»
حالا شده «فشار از بالا» و «چانه زنی در پایین»
ملت دارند «این پایین» همدیگر را پاره می کنند

خدایا ! من موچم !

2011-09-11T08:00:00.000+04:30

بهترین مرخصی آنست که چند صباحی از «زندگی» گرفته شود !
بگویی : «خسته ام ، می خواهم یک مدت نباشم ، هیچ جا نباشم ، بر می گردم !»

چیز !

2011-09-10T12:09:00.000+04:30

یک سری چیز ها برای زندگی طبیعی است ، یعنی باید باشد ، منظورم چیزهای عجیب و غریب نیست ، یک سری چیزهایی ساده که اگر باشند می شود با خیلی از کمبود ها کنار آمد ... 
چه کار باید کرد با چیزهایی که مثل خوره ، همه وجود آدم را می خورد و دردش هیچ گاه عادی نمی شود؟

آیا من تسبیح دستمه؟!

2011-09-06T10:28:00.003+04:30

تو تاکسی اگه کنار یه خانوم بشینم حسابی جمع می شینم که اون خانوم احساس ناراحتی نکنه ، متنفرم از این که حتی یک لحظه کسی منو با بیمارای روانی ای که از هر فرصتی برای مالوندن خودشون به هر انسان مونثی استفاده می کنن اشتباه بگیره !
دیروز یه آقایی سمت راستم نشسته بود و یه خانوم سمت چپم ، پراید هم که عقبش تنگه ، منم که گفتم چطوری میشنیم تو یه همچین موقعیتی !
صدای آقاهه درومد که آقای محترم یکمی برو اونور تر...
گفتم آقا یه سوال داشتم از حضورتون :
- ببینم احیانا من ریش دارم؟
- این چه سوالیه؟
- یا پیرهنم روی شلوارمه؟
- چطور؟
- یا یقه مو تا اون بیخ بستم؟
- نه خیر !
- یا تسبیح دستمه؟
- این سوالا برای چیه؟
- می خواستم بگم ، اگه این خصوصیات رو ندارم ، چه انتظاری دارید که تو این جای تنگ و ترش خودمو بچسبونم به این خانوم و باعث آزارشون بشم؟ چرا انتظار دارید؟!!

دیگه مقاومت رو می ذاری کنار و خلاص !

2011-09-05T08:24:00.001+04:30

تا حالا از کوه شنی بالا رفتید؟ وقتی فقط شن روبروت باشه و یه سر بالایی تند

نه سنگی هست که پاتو بهش گیر بدی و نه چیز دیگه ، فقط شن هست و شیب تند و جاذبه ی زمین که تو رو به سمت پایین می کشه

وقتی دو تا پات کنار هم ثابته سر جات می می مونی

ولی همین که یکی از پاهاتو بلند می کنی که کمی بالا تر ببریش تا بتونی یه قدم به سمت بالا برداری ، پای دیگرت که حکم تکیه گاه رو داره سر می خوره و در حالی که در ظاهر یک قدم به بالا برداشتی ولی به اندازه ی سه قدم به پایین سر خوردی

خب همین دیگه می خواستم ببینم از کوه شنی بالا رفتید یا نه !

شهید گمنام !

2011-09-03T20:10:00.000+04:30

به دنبال شرابی هستم که مستی اش پایان نپذیرد ...

پ।ن :حالا عرق سگی هم بود مخالفتی ندارم ، تازه بهش بیشتر هم عادت دارم !

از دست عادت ها هم کاری بر نمی آید !

2011-09-02T14:11:00.000+04:30

یه لبخند ماسیده روی لب ، از خصوصیاتی بود که مرا به آن می شناختند ...

این روزها از روی عادت هم لبخندم نمی آید !

درخت هر چه تنومند هم باشد ، مگر چند سال در برابر تبر تاب میاورد؟!

روز بلاگستان فارسی (بخش دوم - عمومی)

2011-09-01T03:10:00.004+04:30

مهران مدیری در دادگاه سریال مرد هزار چهره گفت : من اصولاً خوب جوگیر می شوم।
این «خوب جوگیر شدن» ، ظاهراً یکی از خصوصیات فردی و اجتماعی ما ایرانی هاست ، حرکات ما چون رگباریست که سیل به راه می اندازد و زود هم فروکش می کند ، بلد نیستیم «آهسته و پیوسته» باشیم ، برای این امر مثال هم لازم نیست ، همین یکی دو سال اخیر را مرور کنید منظورم را متوجه می شوید ، ولی بالاخره باید یاد بگیریم ، یعنی مجبوریم که در لبه ی پرتگاه نابودی بالاخره این «خوب جوگیر شدن» را ترک کنیم।
این داستان در دنیای مجازی ، که حضورمان در آن چون رنگ های دنیای واقعی مان خاکستری و بی رمق است شاید از خیلی ملل پر رنگ تر باشد ، نیز کاملاً قابل لمس است ، از روزی که اولین وبلاگ فارسی به راه افتاد ، خیلی نگذشت که هر کسی که دسترسی به اینترنت داشت وبلاگی تأسیس کرد و موجی عظیم با رشدی سرطانی آغاز شد। بسیاری گم شده ی خود را یافتند ، جایی برای درد دل کردن های روزمره و یافتن نقاط مشترک ، و کم کم دوستی ها و قرارهای وبلاگی ، که آن روزها چون تجمع مثل امروز اینقدر ترسناک نبود روز به روز رونق گرفت، از طرفی وبلاگ های جدی هم وجود داشتند ، کسانی که دغدغه ی نوشتن داشتند و وبلاگ را به عنوان تنها تریبون مستقل و فردی شناساندند।
آن ها که برایشان وبلاگ حکم سایت های دوستیابی را داشت ، دوستان خود را که یافتند ، خب دیگر ننوشتند و دیگرانی که به کاربران اینترنت اضافه شدند ، غیر از وبلاگ راه های دیگری یافتند چون اورکات و امثالش و این اواخر فیسبوک و گوگل پلاس ...
خلاصه «جو وبلاگ نویسی» که خوابید ، حتی بسیاری از نویسندگان جدی هم قلم زمین نهادند। در این یکی دوسال اخیر هم با هجم عظیم خبر که حتی خواندن عناوینش روزی چند ساعت وقت می خواهد ، باز موجب شد بیشتر بخوانیم تا بنویسیم।
امروز نیازاست ، وبلاگ نویسی حرکت خود را فارغ از شور و شوق کاذب اولیه ، آهسته ولی پیوسته بپیماید ، فکر می کنم جامعه ی ما نیاز دارد ، فارغ از هیجان ها و جو زدگی ها ، استمرار داشته باشد ، محمد حسنین هیکل (شاعر ، ادیب و فرد سیاسی و مشهور مصری) جایی گفته بود : «ایرانی ها همیشه آغاز گر بزرگ ترین تحولات در منطقه بوده اند ، (مانند انقلاب مشروطه ، ملی کردن صنعت نفت ، انقلاب پنجاه و هفت ، و جنبش اجتماعی اخیر) ولی هیچ گاه آن طور که شروع کرده اند ، استمرار نداشته اند و این تحول به آن چه می باید نرسیده است» (جمله ی نقل شده عین سخن ایشان نیست ، در واقع از حافظه ام برای یادآوریش استفاده کردم ولی مفهوم سخن را می رساند)
اگر قرار باشد این استمرار را از جایی شروع کنیم ، چه جایی بهتر از بلاگستان؟ سرزمینی مجازی پر از دانایان منفرد ؛ که اگر ایشان با هم بودن و استمرار و داشتن گوشی شنوا را یاد نگیرند ، که یاد بگیرد و به دیگران نیز بیاموزد؟

به مناسبت روز وبلاگستان فارسی

روز بلاگستان فارسی (بخش یکم - شخصی)

2011-09-01T03:05:00.009+04:30

سال سوم دبستان یکی از اولین موضوع های انشاء مدرسه این بود : «از مدرسه تا خانه» ، در عالم بچگی شروع به نوشتن کردم و فکرش را هم نمی کردم آن انشاء یک صفحه ای من در دفتر مدرسه بین معلمان ، ناظم و مدیر دست به دست شود و آخر سر از تابلوی اعلانات دفتر مدرسه در بیاورد ...
از آن زمان تا به امروز برایم عادت شده که هر از چند گاهی از نوشتنم تعریف شود ، برای همین بود که سال هشتاد و یک چند ماه پس از خریدن کامپیوتر که با پس انداز چند حقوق اول کارم خریداری کردم وقتی جسته و گریخته با اسم و مفهوم وبلاگ آشنا شدم ، شوق نوشتن مرا قلقلک داد ।به صورت خیلی اتفاقی وقتی با یک دوست وقت می گذراندیم ، حرف وبلاگ پیش آمد و شروع کرد از وبلاگ «خورشید خانوم» که آن روزها دنبال می کرد سخن گفت و حرف ها که تمام شد ، من صاحب یک وبلاگ شده بودم به نام «یه پسر معمولی» ، حالا این اسم از کجا به مغزم خطور کرد را نمی دانم ، نه فلسفه ای پشتش بود و نه انتخابی با وسواس ، شاید فکر نمی کردم این اسم تا امروز شناسه ی من در دنیای مجازی باقی بماند।
هر چه بود ، وبلاگ نویسی هیچ گاه مرا یک نویسنده نکرد ، استعداد نوشتن همان طور در من عقیم ماند ، که استعداد نقاشی ام هم به هرز رفت و امروز نه نقاشم ، نه نویسنده و نه وبلاگ ام در وبلاگستان «عددی» است। اما وبلاگ دنیای مرا تغییر داد ، بسیاری از دوستانم حاصل ارتباطاتی هستند که این صفحه برایم دست و پا کرده ، مزه ی عشق را با وبلاگ چشیدم ، ارتباطات گروهی و اجتماعی ، قرارهای وبلاگی و چند دوستی ای که از آن دوران برایم به یادگار مانده।
آرشیو نوشته هایم را اگر کسی زیر و رو کند ، چند سال اول نوشته ها بیشتر وقایع نگاری های ساده ای است ، بیشتر شبیه دفترچه ی خاطرات ، که شاید جز برای خودم مفهومی نداشته باشد।
بعد ها که زندگی شبیه تر به آن چیزی شد که بود ، مسوولیت ها و غم ها به اجسامی نا مرئی بدل شدند که بر شانه هایم روز به روز بیشتر سنگینی می کردند ، وقایع نگاری جایش را داد به توصیف احوالات روزهای توفانی جدایی ، بطالت و حس بیهودگی ، فشار گذر زمان و کتاب هایی که فکرم را به نا کجا آباد می برد و پس از آن در یکی دو سال اخیر مانند خیلی ها وقایع روز و سختی ها و آرزو ها و موانع پیش رو و مشکلات پیچیده ی اجتماعی ، که تا امروز این داستان ادامه دارد ...
البته همه ی این ها را گفتم یک اعتراف هم ماند ، آن هم این که هیچگاه وبگرد خوبی نبودم ، بیشتر نوشتم تا بخوانم ، برای همین زیر عبارت «پسر معمولی» اضافه کردم «گفتگوهای من با خودم» ، وبلاگ نویسی برایم یک جور سخنرانی در خلاء بوده تا به حال !

به مناسبت روز بلاگستان فارسی

گیج ِ گیجم !

2011-08-30T13:35:00.000+04:30

عمر گرانمایه حتی در این هم صرف نشد تا چه خورم صیف و چه پوشم شتا ، خودمم نمی دونم چطوری گذشته ، بیهوده ، بیهوده ، بیهوده !

اون جای آدم فضول !

2011-08-27T02:16:00.002+04:30

- شعورت نمی رسه تو ماه رمضون تو خیابون سیگار نکشی پسر جون؟

- به شما چه ربطی داره؟ مگه شما فضولید؟

- جوون حرف دهنتو بفهم ، بهت یاد ندادن احترام بزرگ ترتو نگه داری؟

- هر کس خودش باید احترامشو حفظ کنه ، نه این که هر کاری خواست بکنه و هر چی خواست بگه و بعد احترام از دیگران گدایی کنه

گذشت اون دورانی که سن معیاری برای بزرگی بود ، امروز ممکنه یه پسر یچه ی 17-18 ساله خیلی چیزا رو از منه 30 ساله بیشتر و بهتر بفهمه

دیگه به زور و سوء استفاده از سن و سال نمی شه دیگران رو مجاب کرد حرفتو بپذیرن ، باید قانع کنی و بلد باشی اون چیزی که تو سرته رو برای دیگران توضیح بدی

می خواهم چشم ببندم و دست به دست تو دهم !

2011-08-17T10:33:00.002+04:30

من اصولا بیمارم ، مرض دارم ، دلم می خواهد فکر کنم همه ی آدم ها قابل اعتمادند ، دلم می خواهد خنده ها و لبخند ها و غم و اشکشان را باور کنم.

دلم می خواهد وقتی کسی در خیابان به من می گوید کیف پولم را زده اند ، واقعا زده باشند ...

وقتی می گوید بچه ام مریض است و در بیمارستان به پول احتیاج دارم ، واقعا راست بگوید ...

نه این که از دزدیده شدن کیف پول و مریضی و فلاکت مردم خوشحال شوم ؛

چیزی که آزارم می دهد ، قحطی صداقت است ، این که دیگر نمی توانم از اعتماد به دیگران لذت ببرم ...

زن و نی و ماری که قد می کشد

2011-08-08T12:18:00.003+04:30

رئيس دانشكده علوم اجتماعي دانشگاه تهران، 'زنان و دختران اغواگر' را عامل وقوع جرائم خشن در جامعه می داند

از نظر اسلام ، مردان موجودات عقب مانده و بی اختیاری هستند که «عضو لای پایشان» برایشان تصمیم می گیرد ، چنان چه این عضو شریف تحریک شود (که اصولا زرتی هم تحریک می شود) دیگر هر عمل انسانی یا غیر انسانی ای انجام دهند قابل توجیه است و خطا کار آن فردی است که خواسته و نا خواسته آنان را اغوا کرده است !

غلط می کنه !

2011-07-19T14:04:00.001+04:30

کسی که اخلاقش مث سگ می مونه و دائم پاچه ی ملت رو می گیره ، همه رو غیر از خودش خر فرض می کنه ، دیگران رو تحقیر می کنه ، فقط عیب اونا رو می بینه ، تو روابطش فرد منعطفی نیست و انتظار داره همیشه بقیه رعایتشو بکنن ، خلاصه اونی که اخلاق گهی داره ، غلط می کنه از «تنهایی» گله کنه !

دیگران باید عاشق چیت بشن بیان دور و برت که تو تنها نباشی؟

کی حساب می کنه؟

2011-07-06T11:59:00.007+04:30

در صفحه فیسبوکم یک سوال مطرح کردم به این مضمون : «وقتی با دوست دختر یا دوست پسر خود (یا شوهر و یا همسر خود) به رستوران یا کافی شاپ می روید ، کدامتان صورت حساب را پرداخت می کند؟ چرا؟» خیلی از دوستانم لطف داشتند و در این بحث شرکت کردند و نتیجه این که بحث های مختلفی در این بین در گرفت که خواندن آن ها خالی از لطف نیست.
این که چه شد چنین سوالی رو مطرح کردم و دوستانم را برای اظهار نظر در مورد آن ترغیب نمودم به این دلیل بود که همیشه به ریشه یابی رفتارهایی که خودم و دیگران از خود بروز می دهیم علاقمند بوده ام. شاید اگر زمان به عقب بر می گشت و در مورد انتخاب رشته ی تحصیلی ام قدرت انتخاب مجدد داشتم امروز مثلاً یک جامعه شناس بودم ، نه یک مهندس !
به هر حال بهانه ی مطرح شدن این بحث کتابی بود که دوست عزیزم پدرام برایم ایمیل کرده بود و من شروع به خواندنش کردم. (کتاب «زن و سکس در تاريخ – از الهه آسمان تا برده ی خانگی» نوشته سیامک ستوده)
یکی از بیماری های مهمی که جامعه ی ما دارد ، تابو بودن بحث زن و مرد و تفاوت ها و حقوقشان است و عملاً آموزش صحیحی در این مورد به افراد جامعه در سیستم آموزشی جاری کشور داده نمی شود. برای همین حتی در بین افراد تحصیل کرده همیشه این خلاء مهم وجود داشته است ، ما از جنس مخالف خود شناخت روشنی نداریم و روش برخورد و رفتارمان با یکدیگر بر اساس شنیده هایی است که بیشتر اوقات پایه ی منطقی ای ندارند و یا کاملاً گیج و گنگ با این مسأله مواجه می شویم و با روش آزمون و خطا انواع رفتار ها را بر روی طرف مقابلمان امتحان می کنيم و در واقع طرف مقابل ما برايمان تبديل به موشی آزمايشگاهی می شود که ما سعی داريم با ديدن عکس العمل های او شناخت بهتری نسبت به روحيات و خصوصيات جنس مقابل پيدا کنيم. فارغ از این که این روند (که معمولاً دو طرفه است) به طرفین آسیب های روحی مختلفی می زند و رابطه شان را به دلیل همین بی ثباتی ها و آزمون و خطا ها به شکست می رساند ؛ از آن جائی که تنها یک آزمایش بر روی یک نفر است نتایج حاصله اش قابل تعمیم دادن نیست ؛ گرچه اکثراً آن نتایج را تعمیم می دهند. به طور مثال اکثر افراد مبنای شناختشان در مورد جنس مخالف بر اساس اولین رابطه ی جدیشان است (که معمولاً به جدایی انجامیده است) و فکر می کنند بسیاری از خصوصیات آن فرد در واقع خصوصیاتی است که در تمامی افرادی که جنس مخالف او هستند ، وجود دارد. پر واضح است که این نتایج در بسیاری از موارد قابل اعتماد و اتکا نیستند.
برای همین فکر کردم مطالعه و بحث در خصوص چنین مسایلی در واقع برای همه ما می تواند مفید باشد و کمک کند به ما را به شناخت بهتری از افکار ، رفتار هایی که هر روز انجام می دهیم و یا در معرض آن ها هستیم برساند. گفتم شاید بد نباشد در حین خواندن این کتاب مسایلی که به نظرم می رسد را به بحث بگذارم تا با دوستانم این بحث ها را ادامه دهیم.
سوالی که دیروز مطرح کردم بعد از خواندن فصل اول این کتاب در ذهنم ایجاد شد.
خیلی از اوقات وقتی برخی افکارم را در جمع مطرح می کردم مورد شماتت قرار می گرفتم که افکارم تند و بی خردانه است ، فصل اول این کتاب با بسیاری از این افکار تند و ساختار شکنانه همراستا بود.
مثلاً در خصوص سوالی که از همه ی دوستان پرسیدم ، من تا به حال دو رابطه ی جدی در زندگی ام داشته ام و در هر دو رابطه چه رابطه ی قبلی و چه رابطه ی فعلی ام هرجا که رفتيم هر کس هزينه های خودش را پرداخت کرده است ، مگر اين که يکی از طرفين به دليل مناسبتی می خواسته که طرف مقابل را مهمان کند. اصولاً هميشه يکی از معيارهای اصلی ای که باعث می شده يک دختر برايم جذاب به نظر بيايد ، غرور و استقلال او بوده است ، يعنی اصولاً چنان چه ابتدای رابطه ام متوجه اين می شدم که طرف مقابلم چنين خصوصيتی ندارد ، مسلماً اين رابطه بين ما شکل نمی گرفت. اميدوارم نياز به توضيح نباشد اين دليل اش خساست نبوده و نيست. (حالا ادعای حاتم طائی بودن هم ندارم البته) هميشه به خود می گويم اگر کنار هم بودن لذت بخش است ، دوست دارم برای هر دويمان لذت بخش باشد. اين که تنها من هزينه ی اين با هم بودن را بپردازم ، مثل اين می ماند که اين تنها من هستم که دارم لذت می برم و اصولاً چون از رابطه و لذت يک طرفه متنفرم ، ترجيح می دهم با کسی باشم که او هم همپای برای با هم بودن بها بدهد.
فکر می کنم ما (منظورم قشر تحصیل کرده و نوگرای جوان جامعه است) در وضعیتی هستیم که نه می شود ما را فردی سنتی محسوب کرد و نه فردی مدرن ، در واقع نماد کاملی از دوران گذاری هستیم ، که جامعه ی ما در دوران معاصر از سنت به سمت مدرنیته می پیماید.
رفتارها و افکار ما در کودکی تحت تأثیر خانواده و جامعه شکل می گیرد و بعد از سن بلوغ و رشد روحیه پرسش گری و تلاش برای استقلال فکری در مواجهه با افکار و ایده های جدید خصوصاً بعد از ورود به دانشگاه خیلی از اصول فکری ای که در گذشته در تربیت ما شکل گرفته بود در ذهنمان زیر سوال می رود و مورد پرسش قرار می گیرد ، برای همین تفاوت طرز تفکری که بین والدین و فرزندان روز به روز پر رنگ تر می شود را همگی شاهدش هستیم.
اما همان طور که یک سری از این افکار به واسطه این پرسشگری زیر سوال رفته و تغییر می کنند ، بسیاری از افکار نیز زیر تیغ سوالات نمی روند و بدون این که در مورد آن ها تأملی گردد ، ناخودآگاه پذیرفته شده و جزئی از رفتارها و افکار ما می شوند. و وقتی در مورد آن ها از ما سوال شود که : «چرا؟» ، معمولاً گیج می شویم و می گوییم : «این طوری احساس بهتری دارم!» چون دلیل مشخصی برای این طرز فکر و یا رفتار خود نداریم و جزو آن دسته از خصوصیات ما هستند ، که بدون انتخاب ما ، به صورت تربیت در ما شکل گرفته اند.
روابط دو جنس مخالف با یکدیگر از این امر مستثنی نیستند ، از یک طرف بسیاری طرفدار رفع تبعیض ها و اعاده حقوق پایمال شده زنان در جامعه هستند و از سوی دیگر در زندگی خود به افکار و رفتار سنتی گرایش دارند. در این مورد مثال های بسیاری می توان زد که برای نمونه دو مورد را مثال می زنم :
1- مرد را مسوول اصلی اداره زندگی می دانیم و اشتغال زن را امری انتخابی ، که لزومی ندارد وجود داشته باشد و اگر هم زنی شاغل بود ، وظیفه ای در رفع نیاز های اقتصادی خانواده ندارد و در بسیاری خانواده ها درآمدش را در جیبش می گذارد ، یا پس انداز می کند و یا در امور شخصی اش مصرف می کند ، و اگر هم بخشی از مخارج را به عهده گرفت در واقع لطفی است که به مرد می کند ؛ به هر حال مسوولیت تأمین منابع اقتصادی برای گذران زندگی با مرد است.
2- ازدواج در کشور ما دارای قوانینی است که بسیاری از حقوق را از زن سلب می کند ، به طور مثال حق طلاق ، حق حضانت کودک ، حق کار ، حق تحصیل ، حق کار و ... بسیاری از خانواده ها و دخترانی که به ظاهر مترقی و نوگرا هستند به جای این که در پیوند ازدواج دخترشان به دنبال احقاق این حقوق باشند به فکر بالا بردن قیمت مهریه هستند که در عمل بهایی است که مرد در ازای پایمال کردن حقوق انسانی یک زن به او می پردازد. هر چه دختر زیبا تر و از خانواده ای با سطح اقتصادی بالاتری باشد مسلماً این قیمت بالاتر می رود. همیشه تعجب می کنم که چرا دختران امروزی این امر را نوعی توهین به شخصیتشان به عنوان یک انسان نمی دانند.

در عکس می توانید تکه های از فصل یکم کتابی که در ابتدا به آن اشاره کردم را مشاهده کنید. به اعتقاد نویسنده ی این کتاب بسیاری از این افکار (که اتفاقا! منحصر به ایران نیستند و بیشتر نمونه های آماری ای که در این کتاب به آن ها اشاره می شود مربوط به جامعه آمریکاست) ريشه در فرهنگ مرد سالارانه ای دارد که در آن زن به عنوان فروشنده زيبايی ، لطافت و سکس و مرد به عنوان خريدار معرفی می شود. بر اساس همين بنيان فکری است که مسوول بودن مرد در امور زندگی بديهی است. و در مورد سکس طوری رفتار می شود که انگار اين تنها مرد است که قرار است از اين هم آغوشی لذت ببرد و زن به مرد لطف می کند که با او همبستر می شود. برای همين طبيعی است که مرد پول هنگفتی در ابتدای ازدواج متعهد گردد و مسوول تأمين همه ی نياز های مادی خانواده تا ابد گردد ، چون زن لطف می کند و خودش را در اختيار مرد می گذارد پس محق است که در ازای اين لطف درآمدی داشته باشد. اين طرز فکر همان اساسی را دارد که زنان روسپی لطف می کنند و بدن خود را در ازای مبلغی برای مدتی در اختيار مرد می گذارند. عصبانی نشويد ! قصد توهين ندارم ولی چه بخواهيم ، چه نه ، اساس هر دو مورد يکی است. و آن اين که زن کالايی زيبا ، لطيف و دوستداشتنی است که به فروش می رسد. حال چه موقتی چه برای يک عمر. پس تعجبی ندارد که مرد پس از خريد اين کالای لوکس و زيبا بر آن احساس مالکيت کند و انتظار داشته باشدهميشه تصميم گيرنده باشد و هر گاه خواست انواع ستم ها و حتی تنبيهات فيزيکی را برای زن (که صاحب آن است) در نظر بگيرد.
در پایان می خواهم بگویم اگر دنبال احقاق حقوق زنان به عنوان انسان هایی مانند مردان با برخی تفاوت های روحی و جسمی هستیم ابتدا باید این طرز تفکر را بشناسیم و سعی کنیم در طرز تفکر و رفتار هایمان حتی الامکان آن را تغییر دهیم تا به سمت برابری حرکت کنیم.
بديهی است جامعه ای که اين افکار چندين هزار سال در آن ريشه دوانده در برابر فردی که بخواهد اين روند را کنار بگذارد ، گارد می گيرد و در برابرش می ايستد ، ولی بايد بدانيم قرار نيست ما همه چيز را عوض کنيم و اصولاً هيچ کدام از ما قادر به تغيير همه چيز نيستيم ، ولی هميشه مهم ترين گام که اتفاقاً عملی هم هست تغيير فکر و نگرشمان است ، پس از آن می توانيم در حد توانمان در طرز زندگی و افکارمان نيز اين تغييرات را بروز دهيم.

این درد مشترک . . .

2011-06-25T15:38:00.000+04:30

گاهی دانستن این که درد ما منحصر به فرد نیست و افراد دیگری نیز به آن مبتلا هستند ما را آرام می کند ،
وقتی به خاطر سرما خوردگی ساده ای پیش دکتر بروی و از زبانش بشنوی که : «تنها 10 نفر در طول تاریخ به این بیماری مبتلا شده اند و شما یازدهمین نفرید» ، یک دفعه قلبت می خواهد بایستد!
کشورهای آفریقایی و فقیر دیگری که در دنیا وجود دارند ، تنها منفعتشان برای ما این است که با شنیدن و دیدن درباره ی آن ها می فهمیم تنها و نیستیم و کمی آرام می شویم!

حکایت ما و داستان کلاغ و کبک

2011-06-22T12:18:00.005+04:30

میگویند : «کلاغ خواست راه رفتن ِ کبک رو یاد بگیره راه رفتن ِ خودشم فراموش کرد»
حالا حکایت ماست :
ایران از چند هزار سال پیش ، مردمش یا کشاورز بوده اند و یا دامدار های کوچ نشین و یا به خاطر این که این سرزمین ، شرق و غرب عالم را به هم وصل می کرده ( راه شاهی در زمان داریوش ساخته شد و بخش مهمی از جاده ابریشم از ایران می گذشت) ، بسیاری دیگر از مردمش از بازرگانان تشکیل می شده است.
در دوران معاصر با گسترش صنعت ، ایرانی ها هم  تغییر رویه دادند و تلاش کردند به سمت صنعتی شدن گام بردارند ، در این مسیر کشاورزی رو به نابودی گذارد و وارد کننده ی بسیاری از محصولات کشاورزی شدیم و دامداری نیز به همین شکل ؛ به طوری که واردات دام زنده و گوشت و مرغ یخ زده امروز بخش مهمی از نیاز کشور را تأمین می کند. امروز ایران در همه انواع راه های ارتباطی ، چه حمل و نقل هوایی ، چه راه آهن ، چه جاده و چه بنادر و ناو های تجاری در جایگاه بسیار پایینی در بین کشورهای جهان قراردارد.
ما امروز نه صنعتی هستیم و نه دیگر کشاورز و دامپرور و بازرگان ...

بچه دار شدن

2011-06-18T12:43:00.003+04:30

بدون ویرایش ، پاسخ هایی به یک پرسش که دوستی در شبکه اجتماعی مطرح کرده بود دادم را نقل می کنم :

آیا بچه دار شدن الزامیست یا خیر؟
متاسفانه بیشتر به این مساله از  این زاویه ی دید نگاه می شود که "بچه زندگی ما را بهتر می کند یا خیر ؟ یا  بچه برای یک زندگی زناشویی لازم است یا خیر" و معمولا دو جواب به این سوال  داده می شود : "1- بچه نمک زندگی است و پیوند زناشویی را محکم می کند" و  "2- تولید مثل یک امر طبیعی است و نباید خلاف طبیعت رفتار کنیم"
نکته ای که به نظرم مهمه زاویه ی  دید دیگری است که به نظر من ما بزرگ تر ها به دلیل خودخواهی یا بی توجهی از  آن غافلیم ، و آن سوال این است که آیا بچه ای که متولد می شود از این که  در چنین خانواده ای ، با این شرایط فرهنگی ، با این نوع احساسات و تفاهم  موجود و با این شرایط اقتصادی خانواده به دنیا بیاید راضی خواهد بود یا  خیر؟ مسلما کسی نمی تواند جواب کسی که هنوز متولد نشده است را بداند ، ولی می  توان خود را جای او گذاشت و از خود پرسید آیا من دوست داشتم چنین پدر و  مادری داشتم و در این خانواده متولد می شدم؟
نکته ی دیگری که وجود دارد این است  که در واقع در حالی که هیچ آموزشی در خصوص به دنیا آوردن بچه ها و باید ها  و نباید ها و چرایی اش وجود ندارد و اگر آموزشی هم باشد بر اساس معیار های  اعراب 1400 سال پیش است اصولا از افراد عامی و کمتر تحصیل کرده نمی  توان انتظار داشت که خیلی روی این موضوع فکر کنند ، آن ها مثل بقیه ی کار  هایی که می کنند از روی غریزه و یا عرف زندگی می کنند : آدم به دنیا میاد ،  بزرگ تر میشه میره مدرسه ، (شاید بعدش دانشگاه هم بره) ، بعد میره سر کار ،  بعد زن میگیره ، بعد خوب بچه دار میشه ، بعد بچه دار میشه ، بعد بچه دار  میشه ... تا روزی که دیگه نتونه بچه دار بشه و بچه هاش در خوشبینانه ترین  حالت با انواع کمبود ها بزرگ میشن و این چرخه رو اونا هم شروع می کنن و به  پایان می رسونن (فرض کردیم این وسط طرف دزد و معتاد و این جور چیزا نمی شه و  خیلی هم آدم شریفی از آب در میاد که معمولا دیگه بعیده همچین اتفاقی  بیافته )
افراد تحصیل کرده این فرق رو دارن  که به این درک رسیدن که تعداد بچه باید محدود باشه ، تا بشه بچه رو از لحاظ  فرهنگی و اقتصادی ساپورت کرد ، برای همین یک یا دو بچه براشون تبدیل به  «عرف» شده ، که خب این یه قدم مثبته ، ولی از اونجایی که این مطلب عرف  شده ، باز بسیاری از آدم های طبقه متوسط بدون فکر به این عرف تن می دن ،  که : دو تا بچه باید داشته باشن" و خیلی اوقات بدون این که قبلش بسنجن  واقعا موقعیت بچه دار شدن رو دارن یا نه به این عرف عمل می کنند.
در نهایت چیزی که می خوام بگم بچه  دار شدن یک مسوولیت بزرگه و بچه وسیله ای برای شادی ما ، یا رفع اختلاف های  زن و شوهر نیست ، دیگه دوره ی این حرف ها که "هر آن کس که دندان دهد نان  دهد" گذشته ، کسی که می خواد بچه دار بشه باید فکر همه چیز رو بکنه  ، بچه تو این روزگار نیاز کلی هزینه داره ، احتیاج به کلی وقت داره که  برای تربیتش صرف بشه ، دیگه دوره ای که بچه پس می انداختن و ولش می کردن تو  باغچه و لای خاک و گل بزرگ می شد گذشته.
بچه های امروزی اگر بزرگ بشوند  خودشونو با هم دوره های خود مقایسه می کنند ؛ اگر حس کنند ، شما بدون حساب و  کتاب اونا رو به این دنیا آوردید ، توی روتون می ایستند و میگویند : "برای چی  منو به دنیا آوردی و بدبخت کردی؟" دیگه کسی نمی گه ، "خدا این طوری خواسته  یا اون طوری خواسته" این روزا آدما فکر می کنن و به قضا و قدر و اینی که  احترام پدر و مادر (تحت هر شرایطی)واجبه و اینطور چیزا اعتقادی ندارند و حق هم دارند ! این  روزا آدما فکر می کنن و دور و برشون پر از منابع اطلاعاتیه ؛ پس نباید بدون  فکر این کار رو کرد ، بچه ها این استدلال ها رو از ما قبول نمی کنند !
البته منظور این نیست که فرد بعد از  تولد هر ایرادی بگیرد محق هست ، منظور در خصوص مواردی بود که ایراد بگیرد و  من و شمای پدر یا مادر هم به او حق بدهیم ، مثلا اگر زن و شوهری با هم  اختلاف دارند و به توصیه ی بزرگتر ها ! بچه دار می شوند که اختلافاتشان  حل شود (بدیهی است که نمی شود) و فردا فرزندشان به ایشان خرده بگیرد که  شما که با هم مشکل داشتید چرا منو به دنیا آوردید که تحت اختلافات شما در  شرایط نا خوشایند بزرگ شوم ، خب حق دارد ! ندارد؟
یا در مورد مسایل اقتصادی ، زن و  شوهری که حتی قادر به تأمین حداقل های لازم از لحاظ اقتصادی نیست وقتی به  خاطر اعتقاد به این جمله که : "هرآنکس که دندان دهد نان دهد" بچه ای را به  دنیا می آورد و این بچه همیشه با محدودیت های بی شمار اقتصادی در طول زندگی  اش مواجه می شود و از حداقل های لازم برای رشد باز می ماند ، آیا فرزند آن  ها حق ندارد اعتراض کند که چرا بدون فکر به این دنیا آورده شده است؟
یه نکته ی دیگه هم در مورد کسانی  که می گویند بچه دار شدن یه کار طبیعی هست و نباید بر خلاف طبیعت کار کنیم .  سوال من اینه که در طبیعت هر موجودی در فصل های مشخصی که بهش فصل جفت گیری  می گویند جفت گیری می کنه و بچه تولید می کنه ، شما چرا این کار رو نمی  کنید؟ تولید 10 تا 20 بچه کاری طبیعی است ، شما چرا خلاف طبیعت رفتار می  کنید؟ پاسخ شما مطمئنا بر مبنای عقل هست و این که ما انسانیم و باید بر  اساس منطق رفتار کنیم ، حرف من هم همین است ! منتهی یکم بیشتر از شما  طرفدار عقل و منطقم ! یکم بیشتر !

چوب دو سر طلا

2011-05-25T10:06:00.001+04:30

وقتی خیابونا شلوغ باشه ، اعصابت از گیر کردن تو ترافیک و تلف شدن وقتت خرد میشه ، وقتی هم که خلوته ، از آرتیست بازی و رانندگی جنون آمیز با لایی کشیدن ها و ترمزهای ناگهانی راننده

چوب معلم گله . . .

2011-05-24T17:21:00.003+04:30

وزیر بهداشت : دانشجویان پزشکی که سیگار می کشند از ادامه تحصیل محروم خواهند شد.
پلیس راهنمایی و رانندگی جریمه تخلفات رانندگی را تا سقف دویست هزار تومان افزایش داد.
پلیس امنیت اجتماعی برای برخورد با بد حجابی فعالیت خود را شدت بخشید.
حکم دادگاه در خصوص فرد اسید پاش به صورت یک دختر جوان برای جلوگیری از تکرار چنین فجایعی صادر شد و فرد اسید پاش به قصاص محکوم گردید.

ظاهراً راهی به جز برخورد فیزیکی و خشونت آمیز برای رسیدن به اهداف اجتماعی ، سیاسی و حتی فرهنگی بلد نیستیم.

نحن منتظرون !

2011-05-11T14:45:00.003+04:30

عادت داریم به «انتظار کشیدن» ؛ منتظر یه آدم ، منتظر یه رهبر ، منتظر اینی که بشینیم تا یکی دیگه بیاد مشکلاتمونو حل کنه ، برای همینه که این روزا تو باتلاق مشکلات داریم دست و پا می زنیم . . .

هو الاصول گرا

2011-05-04T08:00:00.001+04:30

و خداوند جواب کاری که از نظرش اشتباه است را با «قیر داغ» می دهد ، زیاد اهل «اصلاحات» نیست.

هو القادر (2)

2011-05-03T08:00:00.000+04:30

و خداوند می تونه ، می کنه !

هوالحواس پرت

2011-05-01T08:00:00.000+04:30

و خداوند چون پدری می ماند که به بچه اش قول خریدن یک دوچرخه را برای شاگرد ممتاز شدنش می دهد ولی از بس که مشغله دارد قولش را فراموش می کند.

چه جوری (4)

2011-04-30T08:00:00.000+04:30

من بنزم بخرم باز همون پیکان سوار قبلیم.
اگه آدما رو می بری بنگاه قیمت می ذاری ، منو همون پیکان حساب کن !

کی راست می گه؟ (3)

2011-04-28T08:00:00.001+04:30

کاش آدما می دونستن برای ابراز عشق به همدیگه ، لازم نیست خودشونو ذلیل کنن ، به خاک بندازن و شخصیتشونو به گـُـه بکشن ، و در نهایت تبدیل بشن به یه آدم بد بخت ، بی شخصیت و البته گـُـه ! اصولاً هم هیچ کس از یه آدم ضعیف و بی شخصیت خوشش نمیاد ؛ چه مرد باشه چه زن . . .

ولی آخه عشق یعنی فنا شدن ، مگه نه؟

هوالنازی

2011-04-27T08:00:00.001+04:30

و خداوند یکسری از مخلوقاتش را بیشتر دوست دارد و بینشان فرق می گذارد.

هو المفقود

2011-04-26T17:56:00.001+04:30

و فرشته ی وحی به او چنین گفت : از خدا خبر نداری؟ چند وقته که پیداش نیست ، اگه بود معمولاً تو این وضعیت یه کاری می کرد اقلاً !

دایه های مهربان تر از مادر

2011-04-14T07:55:00.002+04:30

روشنفکر ترین ما هم بلد نیستیم به دیگران اعتماد کنیم ؛ حالا این اعتماد چه به بچه مان باشد برای انتخاب یک دوست ، چه به مردمی باشند که بخواهند سرنوشت خود را انتخاب کنند.

حتی اگر نیت پلیدانه ای در کار نباشد و به خاطر منفعت طلبی به جای دیگران تصمیم نگیریم ، با این بی اعتمادی که اسمش را «دلسوزی» می گذاریم ، حداقل ، حق انتخاب و حتی حق اشتباه کردن را از دیگران سلب می کنیم . . .

و دیگران تاوان تصمیمات اشتباه ما را می دهند ، نه تاوان اشتباه خودشان را !

تاوان اشتباه دیگری را دادن ، هر آنشی را سرد می کند.

کی راست می گه؟ (2)

2011-04-13T08:23:00.003+04:30

نسلی را که انقلاب کرده اند چنان ترسانده اند که ترس و نا امیدی شان تبدیل شده به یک ترمز !

باور کرده اند : «اراده» دروغ بزرگی است ، و تنها «دیگران» سرنوشت آن ها و فرزندانشان را رغم می زنند.

شجاعتِ آن ها که روزی بدن در برابر گلوله سپر می کردند و می خواستند «دنیا را عوض کنند» امروز چنان نم کشیده که از کوچک ترین مقاومت در برابر ظلمی که به آن ها می رود بیمناکند و دیگران را هم از این کار باز می دارند.

تا به حال نخواسته اند ؛ اما به زودی بحث خواستن و نخواستن مختومه می شود ! مسأله این خواهد بود که دیگر نمی توانند . . .

کی راست می گه؟ (1)

2011-04-12T08:55:00.004+04:30

- همه سر کاریم ! اونا هر کاری که دلشون بخواد می کنن ، از دست کسی هم کاری بر نمی آد.

- پس به نظر شما اگه هیچ کاری از دست مردم ساخته نیست ، این همه سانسور ، پارازیت ، فیلتر کردن سایت های مختلف ، قطع کردن موبایل ها ، اس ام اس و اینترنت ، دستگیری ها ، شکنجه ها ، ایجاد رعب و وحشت ، و این همه هزینه ، وقت و انرژی چه توجیهی داره؟

- سکوت!

30 سالگی

2011-04-11T08:00:00.001+04:30

بسی رنج بردم در این سال سی
هیچ غلطی هم نکردم

آخی !

2011-04-09T08:03:00.000+04:30

معصومیت که از حد بگذرد تبدیل به حماقت می شود !

دروغ چرا؟

2011-04-07T08:20:00.000+04:30

1-    بعضی ها حکایتشون مثل دایی جان ناپلئون و مش قاسمه ، یه دروغی از دهنشون می پره ، ولی اونقدر که تکرارشون می کنن خودشونم دروغشون باورشون می شه !
2-    حالا اگه این آدم معمولی مث دایی جان باشه به جایی بر نمی خوره ، ولی اگه یکی باشه که تصمیماش بتونه سرنوشت یه ملت رو به خطر بندازه ، اون موقع اتفاقی میوفتاده که الان افتاده . . .
3-    ظاهراً تو این مملکت برا این که به پست و مقامی برسی باید یا دایی جان باشی و یا مش قاسم !

این سال ها

2011-04-06T12:36:00.002+04:30

به جای دروغ سیزده ، این سال ها باید راست سیزده گفت ، چون اون چیزی که آدمو شوک می کنه حرف راسته ، دروغ که دیگه عادی شده ، حال نمی ده !

هو الطیف

2011-03-15T08:11:00.001+03:30

معلم تربیتی دوران راهنمایی من در حین ایراد سخنانی سوزناک در وصف عاشورا :
«قال معصوم علیه السلام : کسی که یک قطره اشک از چشمانش برای مظلومیت حسین جاری شود ، بهشت برای او تضمین شده است.»
پ.ن 1 : هر غلطی خواستید بکنید ، اشکتون که در بیاد ، خدا دلش می شکنه صاف می برتون بهشت !
پ.ن 2 : خلاصه مواظب باشید که وسط گریه بادی چیزی ازتون صادر نشه که اشکتونو باطل کنه و بهشت رفتن از دستتون بره !

هو البیخبر

2011-03-11T08:07:00.000+03:30

قبل از موسی هم شبان بلد بود با خدای خود صحبت کند ، دعاهای نوشته شده را نوشتند تا حتی حرف زدن با خدا را هم سانسور کنند.
برای همین است که خدا ، مدت هاست از حال و روز ما خبر ندارد !

هو الخوش شانس !

2011-03-10T03:58:00.001+03:30

و از خوش شانسی های خدا این باشد که بدون این که کاری کند و یا چیزی دهد ، مشتی مفلوک به خاطر فلاکتشان از او تشکر می کنند !

هو القادر

2011-03-05T08:00:00.002+03:30

و از معجزات خدا این باشد که به هر بدبختی این توان را داده تا بدبخت هایی دیگر پس بیاندازد.

هو العالم

2011-03-04T08:00:00.001+03:30

و خداوند گاهی وسط حرف هایش حرف هایی زده که خودش هم می دانسته درست نیست ، تا ببیند عقلی که خلق کرده خوب کار می کند یا نه . . . 
و هر بار از این آزمایش نا امید شده است ، خودش هم نمی داند کجای کارش ایراد دارد !

هو البصیر

2011-03-03T08:00:00.001+03:30

- حالا ایشالا ببینیم خدا چی می خواد . . .
- خدا که این روزا خودشم نمی دونه چی می خواد ، تو خودتو یه تکونی بده !

هو المنتقم

2011-03-02T08:00:00.002+03:30

و خداوند عقل ناقصی به ما داد ، تا اشتباه کنیم و سپس انتقام خطای ما را از ما بگیرد !

انقلاب

2011-03-01T19:41:00.003+03:30

بانکدارها، تهران را به بانکهایش می شناسند
عطار ها
 به بوی گلهای دود زده اش
 من...
 به جاهایی که تو را گم کرده ام
انقلاب
آزادی
جمهوری اسلامی
.
.
شعر از : سجاد گودرزی

خصوصیات دوست داشتن

2011-03-01T08:00:00.002+03:30

اگر مرا دوست داری چرا بدون من هم می خندی ،

بدون من هم نفس می کشی ،

بدون من هم زنده ای ؟

لبخندی که به یک مو بند است

2011-02-28T08:00:00.001+03:30

آخرین مسافر را که شکار کرد ، با ذوقی بچه گانه پشت رُل نشست ، نمی دانستم سر مست چه بود ، مستی زیر باری که حملش تمام بدن را خیس عرقی چرب با بویی تند می کند به مویی بند است ، وقتی پرایدی بی هوا از کوچه ای بیرون آمد و محکم به ماشینش کوبید این را فهمیدم ، وقتی سرش را روی فرمان گذاشت و برای چند لحظه چشمانش را باز نکرد . . .

چشم هایت

2011-02-27T08:00:00.002+03:30

زیبایی چشمان نگرانت برایم آرامش بخش بود ، تا روزی که فهمیدم ، آن چه نگرانت می کند ، منم !

بالاخره این حساب کتاب ها غلط از آب درمیاد رفیق !

2011-02-26T09:00:00.000+03:30

- اِ ، سلام ، شما اینجایید؟
- سلام علیکم و رحمه الله ! بله اینجام.
- آقا کجان پس؟
- گلاب به روتون رفتن موال.
- پس بقیه کوشن؟
- خلا ، اونور حیاط هست ، نیس که آقا از تاریکی می ترسن ، همه رو مجبور کردن برن دنبالشون ، این طوری خیالشون راحت تره.
- پس شما چرا نرفتید؟
- گفتم بالاخره باید یکی اینجا بمونه اگه کاری پیش اومد دیگه.
- اونوقت آقا هم قبول کردن؟
- من و آقا سال هاست با هم دوستیم ، ایشون هر چند زیاد تمایل نداشتند که من اینجا بمونم ، ولی لطف کردن و فعلاً که روی منو زمین ننداختند.
- بالاخره که چی؟ آخرش چی میشه؟
- من هنوز سر حرف هایی که  پارسال زدم هستم!
- ازون موقع تا حالا که دیگه چیزی نگفتید.
- چرا دیگه ، همیشه گفتم که سر حرفام هستم.
- آخه این به چه دردی می خوره؟
- قرار نیست هر چیزی به درد خاصی بخوره.
- مهم اینه که من هنوز سر حرفام هستم ، آقا هم هنوز روی منو زمین ننداخته.
- خسته ناشید واقعاً!
- مونده نباشی جوون!

نوش دارو

2011-02-26T08:00:00.002+03:30

دوست داری چه  از من بشنوی ؟ که بگویم از دردت لذت می برم ؟ این دروغ هم داروی تو نیست ، 
از خود بیرون شو ، از بالا هر دویمان را ببین ، شاید هنوز دیر نباشد !

جنایت

2011-02-22T07:57:00.000+03:30

آن قدر از بچگی به دخترک گفته اند که : «دحتر که بلند نمی خنده» ؛ نه خودش و نه دیگران متوجه خرابی دندان هایش نشده اند !

تو فکر یک سقفند !

2011-02-21T07:54:00.000+03:30

شاید جاهای دیگر دنیا کافه محلی برای نوشیدن قهوه و امثال آن باشد ،
ولی اینجا بیشتر مشتریان کافه ها دختر و پسر های جوانی هستند که حاضرند برای یک فنجان قهوه ترک ، پول یک وعده غذا را بدهند تا سقفی حتی برای مدتی کوتاه بالای سرشان باشد !

چه جوری (3)

2011-02-20T07:51:00.000+03:30

همون یه ذره اوقات خوش هم ، به خاطر این که تو مخمون کردن که «شادی گناه هست» ، به احساس گناه ختم می شه.
گناه ، اگر گناهی باشد ، پذیرفتن هر حرفی است که شنیده ایم ولی حتی یک بار در درستی اش تردید نکرده ایم ...

چه جوری (2)

2011-02-19T08:49:00.002+03:30

رستوران که میره ، با این که هنوز میل داره ، فقط نصف غذاشو می خوره ، چون فکر می کنه ، بی کلاسیه که آدم بشقابش خالی بمونه.
ترس از نگاه دیگران برای تأیید یا رد شخصیتش ، لذت یک غذای خوشمزه رو به کامش تلخ می کنه.

چه جوری (1)

2011-02-18T08:36:00.000+03:30

هر کس یه جور رقص رو می پسنده ، اگه بخوای همه رو راضی کنی ، پاهات به هم گره می خوره و با مغز می خوری زمین !

اون طور برقص که دوست داری ، نه او طور که دوست دارن !

شانس این را داشته باشیم ...

2011-02-12T08:43:00.000+03:30

ویلیام والاس: من، ویلیام والاس هستم. و به لشکری از مردان سرزمینم نگاه می کنم که برای به مبارزه طلبیدن ظلم و ستم اینجا آمده اند. شما مانند یک مرد آزاد برای جنگ آمده اید… و شما آزاد هستید. با این آزادی چه می کنید؟ آیا می جنگید؟
وتران: جنگ؟ علیه آنها؟ خیر! فرار خواهیم کرد و زنده خواهیم ماند.
ویلیام والاس: بله. اگر بجنگید شاید کشته شوید. اگر فرار کنید، زنده خواهید ماند… حداقل برای مدتی کوتاه. و چند سال بعد که در بستنر افتاده اید و برای مرگ آماده می شوید، آرزو خواهید کرد که تمام روزهایتان، از امروز تا آن زمان، را بدهید فقط برای اینکه شانس این را داشته باشید تا به اینجا بازگردید و به دشمنانمان بگویید که می توانید جان ما را بگیرید، اما آزادیمان را هرگز.
شجاع دل (Braveheart) – محصول 1995
کارگردان: مل گیبسون
دیالوگ گویان: مل گیبسون (ویلیام والاس) / پیتر مولان (وتران)
کل مطلب فوق از وبلاگ دوست عزیزم نقل شده است : دیالوگ (نود و پنجم)

تأخیر در بیداری

2011-02-10T08:39:00.001+03:30

با رنسانس مسیحیت از بین نرفت ، فقط از ابزاری برای سرکوب آزادی های فردی و اجتماعی ، به گزینه ای شخصی بدل شد که هر انسانی می توانست آن را انتخاب کند یا نکند.

رنسانس اسلام سال هاست که شروع شده ، ولی موقعی به ثمر می رسد که هدف از آن به جای نابودی و دشمنی با اسلام ، به احترام به عقاید شخصی دیگران و عدم تحمیل آن عقاید تبدیل شود.
قرار نیست چیزی ریشه کن شود ، این اشتباهی است که هم اسلام گرایان می کنند و مخالفانش ، این اشتباه رنسانس را به تأخیر می اندازد ...

تا بوده همین بوده !

2011-02-09T08:58:00.000+03:30

یک رابطه با همه ی نکات مثبتش ، هر چقدر هم که عمیق باشد ، وقتی به پایان نزدیک می شود ، کرمی درون وجود دو طرف متولد می شود ، رشد می کند و شکل می گیرد که نا خود آگاه یا خود آگاه دو طرف خوبی ها را کم رنگ ببینند و بدی هایی که پیش از آن پذیرفته بودند را پیراهن عثمان کنند و جنگی راه بیاندازند که با کمک کینه و نفرت حاصل از آن غم جدایی را تاب بیاورند ...
این رسم جدایی است ! آخر مگر می شود با خوبی ها و لذات دوران با هم بودن ، تنها با یک سری دلیل و برهان ، دوری را هضم کرد ؟ راه رهایی از عشق ، نفرت است ...

هنوز ...

2011-02-08T08:52:00.000+03:30

حتی شنیدن نامت ضربان قلبم را تند تر می کند ،
سنگینم می کند و قدم هایم را به روی زمین می کشاند ...

گه و گاه

2011-02-07T08:49:00.000+03:30

تاب خوردنم بین امید و نا امیدی ؛ به رفتار های بیمار گونه اش گره خورده ، که وقتی زخمش سر باز می کند ، همه ی نور ها خاموش می شوند و وقتی مدتی ساکت می شود ، با فراموشیش امید های واهی ام باز جلوی چشمانم رژه می روند .
بیماری من فراموشی است ، که گه و گاه دلخوشم می کند !

سوء هاضمه

2011-02-06T08:45:00.000+03:30

ما نسل سوخته نیستیم ، ما نسل ریده ایم !
نمی دانم پدران و مادران ما چه غذای مسمومی خوردند که ما را پس دادند ...

لا اقل بوق بزنیم !

2011-02-05T08:35:00.000+03:30

بیش از یک سال است که همه پشت چراغ قرمزی که سبز نمی شود ایستاده ایم ، و هر یک منتظر دیگری که چهار راه را رد کند ...

پ.ن : یکی نیست بگوید حالا که ماشین های جلویی راه نمی افتند ، لا اقل بوق بزنیم !

پیش رو بودن کافی نیست ...

2011-02-04T08:23:00.000+03:30

سال ها پیش روزنامه نگاری مصری در مورد ایرانیان گفت :

«شما ایرانی ها ، همیشه در منطقه پیش رو بوده اید . عیبتان این است که خیلی خوب شروع می کنید ولی نیمه کاره رها می کنید ...»

آب نبات

2011-02-03T08:16:00.001+03:30

بعضی دردها و غم ها واقعی اند ، راه حلی هم ندارند ، وقتی بهشون دچار می شی و دپ می زنی ، نه دنبال توجیه بگرد براشون و نه دنبال دوستی که دلداریت بدهد ،
تنها راه نجات ، آب نباتی است که ذهنت را به سوی دیگری منحرف کند ، آن وقت مانند کودکی که با دیدن یک اسباب بازی یا خوراکی ، درد برای چند لحظه از یادش می رود ، آرام می شوی.

توصیه : بگردید و «آب نبات» های زندگی خود را پیدا کنید ، با یکی دو آب نبات این همه یأس و غم و ... را نمی شود مهار کرد!

انقدر به مال خودت ور نرو ، اخلاقتو درست کن !

2011-02-02T08:01:00.002+03:30

دماغ کوچیک مد میشه ،
مال خودشو کوچیک می کنه.

سینه و باسن بزرگ مد میشه ،
مال خودشو گنده می کنه.

لب کلفت مد میشه ،
مال خودشو کلفت می کنه.

موهای سیخ سیخی مد میشه ،
مال خودشو سیخ می کنه.

شلوار پاره مد میشه ،
مال خودشو پاره می کنه.

هر کاری هم که بکنه ، چه بهش بیاد ، چه شبیه میمون بکنِش ، تا وقتی مث سگ پاچه بگیره و این اخلاقش باشه ، کوچیکی و بزرگی و کلفتی و پارگی و سیخ و شل شدن دردی ازش دوا نمی کنه ...
فوقش برای چند صباحی ، چند آغوشی ، دوام بیاره ، که اون هم باز فقط به خاطر خودش نیست ، به خاطر کوچکی ، گندگی ، کلفتی ، سیخ بودن و پاره گیشه که بالاخره دل آدم رو می زنه !

تو میری بالای برج؟

2011-02-01T08:15:00.001+03:30

- باز تو کارت یه جا گیر کرد اومدی سراغ من؟
- آره ! تو کارت گیر می کنه میری از بالای برج می پری پایین؟ یا میری پیش رفیقت؟ اگه از تو سراغ نگیرم تو سختیا ، سراغ کی برم؟

کدو

2011-01-31T08:00:00.000+03:30

من و تویی معنی درد و می دونیم ، که یه چیزایی جست و گریخته می دونیم ، یعنی کم می دونیم ،
حکایت ما مثل اون زن و کنیزک تو داستان مولویه ، ما کدو رو ندیدیم ...
اگه تو سن و سال 20 تا 40 سالگی احساس پیری می کنیم ، باسه همینه ؛ کدو رو ندیدیم ، ... شدیم !

کوچ شهروند خبرنگاران از خیابان به خانه ها

2011-01-30T10:07:00.000+03:30

تو یه جشن تولد که میری موقع فوت کردن شمع کسی دست نمی زنه ، بس که هر کسی رو که می بینی دوربین به دست ، داره ازون صحنه عکس می گیره ، مملکته داریم؟

پ.ن : با عرض پوزش از وبلاگ مملکته داریم به خاطر استفاده از عبارت منحصر به فرد ِ «مملکته داریم»

میون من و خدا شکرآبه !

2011-01-29T08:00:00.000+03:30

- ایشالا خدا خودش بهت بده . . .
- فعلاً که خیلی وقته «ما» داریم به خدا می دیم !

ولی گاهی . . .

2011-01-26T08:00:00.001+03:30

نه این که نترسم ؛ می ترسم !
نه این که نفهمم ؛ می فهمم !
ولی روح و جان من ریاضی بلد نیستند ،
معنی دو دو تا ، چهار تا را نمی فهمند ،
و این ضعفشان باعث می شود در اوج تاریکی ، بدون هیچ منطقی ، امیدی به آینده داشته باشند . . .

پ.ن : زندگی به من ثابت کرده ، البته نه همیشه ؛ ولی گاهی ، آن امید واقعی می شود . . .

طرف مال ما رو ندیده !

2011-01-24T18:36:00.002+03:30

دانشمند دانشگاه میشیگان : «دروغ گو ها اعتماد به نفس ندارند»

این بابا یا دروغگو ندیده ، یا اعتماد به نفس نمی دونه چیه !

بلد نیستیم لذت ببریم

2011-01-23T12:19:00.002+03:30

نمی توانیم از مسیر لذت ببریم ، تنها نتیجه را می بینیم. تا دیروز نتیجه دلچسب بود ، همه چیز را سپید می دیدیم. دیشب نتیجه دلخواهمان نبود ، به یکباره همه چیز سیاه شد.
نه روز های پیروزی ضعف هایمان را می بینیم ، نه روز شکست نقاط قوت را. به این هم توجه نداریم که زیبایی فوتبال غیر قابل پیش بینی بودنش است.
و از طرفی اساس و بنیان فوتبال ما و کره قابل قیاس نیست ، تنها شانس ما بازی ای هوشمندانه بود که به ماهیت فوتبال چنگ بزنیم و با دفاعی خوب در ضد خملات به گل برسیم .
در دفاع عالی بودیم ، کسی که 2 ریال از فوتبال سر در بیاورد ، متوجه بازی خوانی عالی ایرانی ها در دفاع و دوندگی خیره کننده ی شان در طول بازی (و البته بازی های قبلی) می شد . ضعف ما در ضد حملات شاید بازی شجاعی بود که در خدمت تیم بازی نمی کرد و حرکات تیمی را عقیم می نمود و یا نبود هافبکی مانند مبعلی یا محمد نوری که وزن خلاقیت را در حمله بیشتر کنند که آن هم ریسک خودش را داشت (وجود سه هافیک دفاعی (نکونام ، آندو و پژمان نوری) هافبک های سریع کره به خصوص «پارک» بازیکن فوق العاده ی شان را مهار می کرد). به هر حال ایران دیشب یکی از بهترین دفاع های چند سال اخیر را کرد و اگر دقیقه 115 (دقیقاً یک دقیقه قبل از گل کره) موقعیت ما گل شده بود و ما برنده بازی بودیم و امروز قطبی «امپراتور وعده» نام نداشت و بازی ایران مورد تمجید قرار می گرفت.
ما منصف نیستیم ، ما عقل و منطقمان همیشه جلوی احساسات کم می آورند ، ما وقتی به سفر می رویم بلد نیستیم از زیبایی های مسیر لذت ببریم ، تنها به مقصد فکر می کنیم و تخت گاز می رویم ، شاید برای همین باشد که آمار مرگ و میر جاده هایمان در دنیا رکورد دار است !
آری ما اصولاً چنین مردمی هستیم !

محرمات

2011-01-19T09:54:00.000+03:30

هر آن چه بر ملا کند ، که پایه و اساس فکر من بر جهل استوار است ، حرام است !

پ.ن : اینترنت ، ماهواره ، کتاب ، علوم انسانی ، زیبایی ، پاکیزگی ، شادی ، ریاضی ، اتخاذ هر نوع تدبیری در خصوص کنترل جمعیت ، بوی خوش زن ! ، عشق ، تفریح ، هر نوع لذت ، سفر غیر زیارتی ، باده و می ، ...
پ.ن : لیست موارد حلال : علومی که بدون دلیل و برهان باید پذیرفت ، دروغ های مصلحت آمیز ، هر نوع دود و دم ، هر نوع آمیزش گروهی و نیمه گروهی (به طور رسمی با حداکثر 4 نفر و غیر رسمی بدون محدودیت) ،  و اصولاً هر نوع وسیله ای که هدف را توجیه کند ...

ارزش های فرعی

2011-01-18T08:05:00.000+03:30

1- یه دختر شاد و سرزنده داره ، که بلند بلند می خنده ، شاده ، لباس های خوش آب و رنگ می پوشه ؛ برای همین میره رأی میده به آقای X ؛ دلیلشم اینه که می گه : هر کی غیر از آقای X بیاد سر کار ، مملکت بی حجابی میشه و منم نمی تونم این دختر رو جمع کنم!
2- خانومه ، دائم سفره ی اباالفضل می ره و مجلس ختم قرآن ، اونم میره به آقای X رأی میده ، ازش می پرسی چرا؟ ، میگه : من فقط برام مهمه که کسی به این چادر ِ من کار نداشته باشه ؛ به آقای X رأی میدم ، چون اگر کس دیگه ای بیاد ، چادر رو از سر من بر می دارن (این خانوم حدوداً 70 سالشه)

پ.ن 1 : چند سوالی که پیش میاد :
الف) چرا فکر می کنند ، کسی غیر از این ها باشه ، قراره کشف حجاب بشه؟
ب) سوال مهم تری که پیش میاد اینه که ، چرا ارزش هایی مثل صداقت ، سلامت مالی ، وفاداری به عهد و پیمان ، احترام به ارزش های انسانی ، آزادی بیان و ... (در برابر دروغ گویی ، فساد مالی ، خیانت ، تضییع حقوق انسانی ، تقلب ، شکنجه ، تجاوز ، اختناق و سرکوب و ...) در برابر اموری شخصی به نام حجاب ، نماز ، روزه ، نخوردن مشروبات الکلی و ... نزد بسیاری از هموطنان ما اموری فرعی و بی ارزش به نظر می رسند؟!

اینجا ایرانه نا سلامتی

2011-01-17T08:17:00.004+03:30

زیر نویس شبکه خبر : اخبار ورزشی ؛
پنج بازیکن و یک مربی تیم فوتبال کلن آلمان از جمله یک بازیکن لبنانی این تیم به آنفولانزای نوع «آ» مبتلا شدند.

پ.ن 1 : یکی به من بگه ، برای من ایرانی چه اهمیتی داره که یکی از بازیکنایی که آنفولانزا گرفتن لبنانیه؟
پ.ن 2 : یکی که اوایل انقلاب از اعضاء مهم یکی از وزارت خانه ها بوده تعریف می کنه وقتی می رفته نخست وزیری ، اونها وقتی می خواستند حرف خصوصی ای بزنن که کسی نشنوه به عربی حرف می زدند ، بعداً کاشف به عمل میاد چند نفر از آقایون لبنانی الاصل هستند.
پ.ن 3 : رئیس حزب ا... لبنان برای لبنانی ها سخنرانی می خواد بکنه از تلویزیون ایران مستقیم پخش می شه.
پ.ن 4 : رئیس جمهور لبنان ترور شده ، تو دادگاه ، «ایران» بیشترین کلمه ایه که تکرار می شه.
پ.ن 5 : ما مریض نیستیم که به یک کشور یا ملیت حساس بشیم ، همین طوری بی خودی ؛ یه چیزی هست این وسط که چیز کوچیکی هم نیست و آزار دهنده است ، آزار دهنده است ! و اون صرفاً پولی نیست که حروم میشه ، اون غروری هست که جریحه دار شده ، غروری که تکبر نیست ، ما نیاز داریم که تحقیر نشیم ، و در حد خودمون ، خودمون لا اقل احترام هم رو حفظ کنیم.

دیگه چیزی نمونده

2011-01-16T08:00:00.002+03:30

وقتی نمی تونی از فکر کردن بهش دست برداری ،
وقتی بی خوابی به سرت می زنه و تا چهار صبح بیداری ، یاد اون میوفتی
فرقی نمی کنه عاشقشی و یا ازش متنفری ...
عشق و نفرت دو روی یک سکه است.
احساسات کنترل نشده که هیچ توجیه منطقی ندارند.
و مانند سیلی می مونند که در نهایت جز ضرر به خود آدم ، نتیجه ی دیگه ای ندارند.
برخورد احساسی نه آموزش می خواهد نه هنر ، ولی به قیمت آینده تمام می شود ، اثرات گذشته با فکر کردن به گذشته روز به روز پررنگ تر می شود و انسان را درون خودش حبس می کند ، این که مقصر کیست ، چه درست شناخته باشیش و چه غلط ، دردی را دوا نمی کند.
این زندگی به اندازه کافی درد و رنج دارد ، دیگر خودت را بیش از این عذاب نده لطفاً

بابا ! هر چی می گم رو ننویسید (نپذیرید) ، قبلش فکر کنید یه خورده ، مگه خدا به شما عقل نداده؟

2011-01-14T08:01:00.000+03:30

جبرئیل بر پیامبر نازل شد و فرمود : ای رسول خدا به مسجد برو که پیام خدا را به بندگانش برسانی ...
پیامبر نعلین به پا کرد و به مسجد شد ، در گوشه ای نشست و برای این که مطمئن شود همه صدایش را می شنوند ، با صدای بلند گفت : «یک ، دو ، سه امتحان می کنیم : الف ، لام ، میم !» (1)
پیروان حضرتش همه پوست و پر و جوهر آماده کردند و نوشتند : الـم !
پیامبر فرمود : «اینی که گفتم را ننویسید !»
پیروان نوشتند : و لا اکتبوا ما اقل ...
پیامبر فریاد زد : «واقعاً که مثل الاغ می مونید همتون !»
پیروان نوشتند : کمثل الحمار ...
پیامبر بلند شد و با دست اشاره به زمین کرد به این معنا که : خاک بر سرتان !
پیروان گفتند : پیامبر می گوید سجده کنید ، و همگی سجده کردند ...
پیامبر با چهره ای مستأصل به دوربین زُل زد !

پ.ن : این مطلب تنها یک طنز ساده است ، عقاید مذهبی هر انسانی برای نویسنده ی این وبلاگ قابل احترام می باشد.
(1) : حروف مقطعه
(2) : آیه های سجده دار در قرآن کریم

فلسفه

2011-01-13T08:00:00.001+03:30

اسمش را هر چه می خوای بگذار ، تنبلی ، بزدلی و ترسو بودن ، مرد نشدن ، بچه بودن هر اسمی بگذاری برایم اهمیتی ندارد ، کلاً خیلی به این که دیگران راجع به من چه فکری می کنند اهمیتی نمی دهم (نه این که به افکار دیگران اهمیت ندهم ، به این که در مورد من چه فکر می کنند اهمیت نمی دهم)
من نا امید تر از آنم که آستین بالا بزنم و دل به دریا و بخواهم چیزی را تغییر دهم یا بسازم ...
باید به چیزی اطمینان داشت ، باید بتوانی پایت را که پایین می آوری بدانی زیرش سفت است ...
تازه همه ی این باید ها هم که باشد ، زمزمه ای زیر گوشم می گوید : که چه؟ آخرش می خواهد چه بشود؟ مگر قرار است این زندگی لعنتی چند وقت دیگر ادامه داشته باشد که بخواهی برایش به آب و آتش بزنی و با زندگی دیگران که لابد برایشان عزیز هم هست بازی کنی؟
دیگران به تو ناسزا گویند و سرکوفتت زنند گوارا تر از این است که خودت به خودت فحش بدی که : "غلط کردم ، ... خوردم" ولی دیگر گفتن بد تر از این هم فایده ای نداشته باشد !

پ.ن : ظریفی می گفت : اگر فلسفه ات این است ، من ... به این فلسفه !
در جواب گفتم :  عرض کرده بودم که زیاد به این که دیگران راجع به من چه فکر می کنند اهمیت نمی دهم ، این شامل فلسفه ام هم می شود !

حُــقـّـه

2011-01-12T10:55:00.001+03:30

امان از این پاییز که کارش خشکاندن و پژمردن است !
و حقه ی بی رحمانه اش این است که با زرد ها و قرمز های جذابش ، احساس جوانه زدن و روییدنی کاذب در دل می پرورد.
و بیداری از این خواب شیرین روزی است که دیگر ریشه خشکیده ...

زهی خیال باطل

2011-01-11T08:00:00.001+03:30

زنده ام به این امید که روزی زندگی کنم . . .